Prefabrykacja nieodłącznie wiąże się z konstrukcjami szkieletowymi. Coraz więcej w ostatnich latach widzi się domów szkieletowych wznoszonych w formie prefabrykowanej. Stopni prefabrykacji ścian szkieletowych jest prawdopodobnie tyle, ile jest firm prefabrykujących, ponieważ od możliwości produkcyjnych i zaawansowania linii w zakładzie prefabrykacji zależy jej poziom. Niemniej jednak można wyróżnić cztery ogólne stopnie prefabrykacji.

1. Brak prefabrykacji – materiały są dostarczane na budowę i cały proces budowlany odbywa się w miejscu.
2. Prefabrykacja panelowa otwarta – w zakładzie prefabrykacji przygotowuje się tylko konstrukcje poszczególnych ścian (szkielet) wraz z jednostronną płytą poszycia. Takie prefabrykaty są dostarczane na budowę, dalsze prace wykonywane są na miejscu.
3. Prefabrykacja panelowa zamknięta – ściany prefabrykuje się w najwyższym możliwy stopniu, na jaki pozwala na linia prefabrykacyjna. Mowa tu o izolacji, instalacjach, wszelkich warstwach kończenia, stolarce itp. Na budowie zestawia i łączy się przegrody budynku dostarczane w formie paneli.
4. Prefabrykacja modułowa – w zakładzie prefabrykacji wykonuje się gotowe pomieszczenia, składające się z dwóch stropów i ścian. Moduł w formie prostopadłościanu dostarczany jest na budowie i łączony z innymi modułami tworząc budynek. Prefabrykacja modułowa pozwala na wykańczanie pomieszczeń „pod klucz” lub nawet transport z wyposażeniem, np. meblami w zabudowie.

Bezpieczeństwo zależy od całego systemu połączeń w budynku szkieletowym 

W budynkach szkieletowych cała konstrukcja jest lżejsza, a jej stabilność zależy nie od masy, lecz od ciągłości i jakości połączeń. Projektant musi uwzględnić zjawiska, które w budownictwie tradycyjnym praktycznie nie występują: przesunięcie budynku po fundamencie, obrócenie ścian, utratę sztywności czy fragmentację konstrukcji pod wpływem wiatru. 
To oznacza, że inwestor powinien zwracać uwagę nie tylko na więźbę dachową, ale na cały „łańcuch połączeń” od fundamentu, przez podwalinę, słupki, oczepy, aż po dach.

W technologii szkieletowej każdy element konstrukcji musi być mechanicznie zakotwiony. Podwalina musi być połączona z fundamentem kotwami mechanicznymi lub chemicznymi, słupki z fundamentem za pomocą złączy kotwiących, a dach z oczepem i ścianami poprzez ciągłe połączenia odporne na siły ssące wiatru. Brak któregokolwiek z tych elementów może prowadzić do przesunięcia, obrotu lub poderwania konstrukcji. 

W budynkach szkieletowych nie wystarczy zakotwić samą podwalinę, kotwienie musi obejmować słupki, ponieważ to one przenoszą siły działające na ściany.

Dodatkowo, w budynkach szkieletowych kluczową rolę odgrywają ściany usztywniające, czyli te poszyte płytami drewnopochodnymi. Ich sztywność można obliczyć zgodnie z Eurokodem 5, a w razie potrzeby zwiększyć poprzez zastosowanie elementów takich jak Steel Strong‑Wall™ czy Steel Strong‑Portal™. To kolejny obszar, na który inwestor powinien zwrócić uwagę czy projekt przewiduje odpowiednią liczbę ścian usztywniających i czy są one właściwie zakotwione.